فرارسیدن ایام فاطمیه و شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) بر شما حامیان ولایت تسلیت باد.

.

.....................................................................................................................................

زینت پدر

زينب، يعني زينت پدر و اين نامي است كه خداوند براي دختري انتخاب كرد ، كه با انجام رسالت خويش زينت بخش تاريخ شد و موجب افتخار و سرافرازي خاندان وحي و ولايت گشت. و اين است كه نام زينب در تاريخ كربلا كه تاريخ جاودانگي اسلام و تشيع است، به خاطر فداكاري‌هايش، زيبا،‌درخشان و جاوداني است.
مراسم نام‌گذاري اين درّ ولايت را در تاريخ اين گونه مي‌خوانيم:
.....................................................................................................................................
نامي آسماني
هنگام ولايت زينب كبري، چون رسول خدا در سفر بود، فاطمه از همسرش علي درخواست كرد كه نامي براي فرزندشان انتخاب كند. علي عليه السلام در جواب فرمود: من بر پدرت سبقت نمي‌گيرم، صبر مي‌كنيم تا پيامبر از سفر برگردد. چون پيامبر بازگشت و خبر ولادت نوزاد زهرا را از زبان علي عليه السلام شنيد فرمود: فرزندان فاطمه فرزندان منند ولي خداوند در باره آنان تصميم مي‌گيرد.
بعد از آن جبرئيل نازل شد و پيام آورد كه خداوند سلام مي‌رساند و مي‌فرمايد: نام اين دختر را زينب بگذاريد كه اين نام را در لوح محفوظ نوشته‌ام. آن گاه رسول خدا زينب را گرفت و بوسيد و فرمود: توصيه مي‌كنم كه همه اين دختر را احترام كنند، كه او مانند خديجه كبري است.
يعني همان گونه كه فداكاري هاي خديجه در پيشبرد اهداف پيامبر و اسلام بسيار ثمربخش بود، ايثار، صبر و استقامت زينب در راه خدا نيز در بقا و جاودانگي اسلام از اهميت ويژه‌اي برخوردار است

بسم رب الشهدا و الصديقين

سلام! مي خواهم داستاني را از حضرت آقاي امجد در مورد حضرت آقاي بهجت برايتان نقل كنم.آقاي بهجت و آقاي امجد نيازي به معرفي ندارند. اين دو تن بي شك،‏ از علما و عرفاي برجسته در طول ساليان اخير هستند. و اما داستان:

"در نجف اشرف، زماني كه آقاي بهجت مي رفتند محضر آقاي قاضي، تهمت زدند كه صوفي شده!

پدر آقاي بهجت به ايشان امر كرد كه ديگر حتي يك مستحب هم نبايد انجام بدهي. ايشان هم امر پدر را اطاعت كردند و به طور مطلق يك مستحب هم انجام نمي دادند ؛ مثلاً در ركوع زياده بر ذكر واجب، حتي يك صلوات نمي فرستادند و ساير مستحبات. ولي خدا مي داند تا كجا بالا رفته اند."

اما اتفاقي مشابه همين ماجرا، براي حضرت آقاي خامنه اي نيز اتفاق افتاده است.

در ايام تحصيلي حضرت آقا، در اوج دوران جواني ايشان، پدر ايشان به  بيماري سختي دچار مي شوند که نياز حتمي به مراقب و پرستار پيدا مي کنند. پدر ايشان در مشهد حضور داشتند و ايشان علي رغم اين كه پسر بزرگتر نبودند (پسر دوم خانواده هستند)، براي پرستاري پدر و احترام به مقام ايشان ،‏حوزه علميه قم ،به عنوان مهمترين مركز علمي روحانيت، را ترك گفتند و به مشهد رفتند.

همين احترام خاص اين بزرگان به والدين،‏ يكي از مهمترين دلايل در رسيدن ايشان به مراتب علمي و عرفاني شد.

خدا هر دو اين بزرگان را براي ما حفظ فرمايد ان شاالله

از استاد شهيد ، بیش از 70 نامه به پدرشان - در ایام طلبگی و پس از آن - به یادگار مانده است که در تمامی این نامه ها پدر خویش را با عبارت ( روحی فداک ) مورد خطاب قرار داده اند.

روحي فداک. امید و آرزو و درخواستم از درگاه خداوند متعال همواره این بوده و هست که سایه مبارک آن قبله مکرم معظم را بر سر همه ما باقی بدارد و به همه ما توفیق دهد که مشمول دعوات خیریه شما بوده باشیم و به لطف عنایات خود آن دعا ها را درباره ما با همه عدم قابلیت مستجاب فرماید بمحمد و آله الطاهرین.

.... خدا را شکر می کنم که در زندگی محتاج نیستم، روزی کفاف دارم ، به سلامتی و بهداشت خودم و فرزندانم می رسم، وظایف دینی خود را به لطف خدا انجام می دهم ، به کار تحصیل و تربیت فرزندانم رسیدگی میکنم ، من بر کار مسلطم نه کار بر من ، علی الظاهر در جریان زندگی مظالمی به گردنم نمی آید ، نانی که می خورم نان کار و زحمت است، آبرو و احترامم محفوظ است.

س: به چه نوع موسيقى يا خوانندگى، لهوى گفته مى‏شود؟
ج) هر نوع خوانندگى و نوازندگى كه انسان را از خداوند متعال و معنويات و فضائل اخلاقى دور نموده و به سمت بى‏بند و بارى، بيهودگى و گناه و شهوترانى سوق دهد، لهوى بوده و حرام مى‏باشد.

 هر كس كه خدا براى او نورى قرار نداده باشد، نور نخواهد داشت.
آقا سيّد محسن امين ـ قدّس سره ـ به نقل از آن ها مى گويد: چه تهمت ها به ما مى زنند كه ما اين سخن را گفته ايم، ولى آقا سيّد محسن ـ قدّس سره ـ مى گويد: تعجب است كه الآن هم اين سخن از آن ها شنيده شده است و نمى گذارند كه حجّاج ضريح آن حضرت ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ را ببوسند! مأمورين دورِ ضريح پيغمبر ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ اين سخن را مى گويند، همين آقايان قبر يَسَع نبى ـ عليه السّلام ـ در دمّام ـ شهرى بين اَحسا و قطيف ـ را، منهدم كردند، و نيز قرآن را جلوى قبر پيغمبر چيده اند تا با قرآن، صاحب قرآن را بپوشانند، همان گونه كه برادر و دوست معاويه، عمر و عاص قرآن را جلو اميرالمؤمنين ـ عليه السّلام ـ علم كرد!
«فَلِلَّهِ الْحُجَّةُ الْبَــلِغَةُ»(2) حجّت رسا از آن خداست.
چه افرادى را كه كشتند! و چه ناموس ها كه بر باد دادند! و چه ظلم ها كه به هنگام فتح بلاد مرتكب شدند! و چه فواحش كه در قصرهايشان حتّى الى الآن دارند!
همين آقايان كه مى گويند: ما سنّى هستيم، اوّلين گنبدى كه هدم كردند، گنبدِ زيد بن الخطاب، برادر عمر بن الخطاب بود و قبر عثمان ـ كه در آخر بقيع واقع است ـ را منهدم كردند. آيا او هم شيعه بود؟! آيا اين همه علماى سنّى كه ردّ بر وهابيّت نوشته اند، شيعه اند؟!
همين آقايان شعائر اسلام و محترمات و مقدّسات حتّى در نزد سنّى ها را از بين بردند، قبور زوجات نبى ـ صلّى اللّه عليه وآله وسلّم ـ ، مالك، حضرت يَسَع و حضرت اسماعيل، و ائمه ى بقيع ـ عليهم السّلام ـ و... را با خاك يكسان كردند!

1. سوره ى نور، آيه ى 40.
2. سوره ى انعام، آيه ى 149.

می فرمودند قدر آن جایی که می روید را بدانید و تا می توانید با خلوص کامل زیارت کنید و به رسول اعظم (صلی الله علیه وآله) و ائمه اطهار (علیهم السلام) متوسل شوید و از آنان مدد بگیرید، ایشان حج را بهترین موقعیت تبلیغ تشیع می دانستند و می گفتند هر کس در حد توان خود باید در جهت انتشار مذهب بر حق تشیع تلاش کند و به ملتهای مختلف با کردار و رفتار خود محبت تشیع را در دل آنان بیندازد و هر شیعی باید در مسجد النبی و بقیع و مسجد الحرام مواظب حرکات و سکنات خود باشد و ضمن انجام اعمال عبادی و توسل به مقام شامخ اهل بیت (علیهم السلام) طوری عمل کند که باعث جذب قلوب دیگران شود و این فرصت الهی همیشه نصیب انسان نمی شود و خوشا بحال آنان که با اخلاص قدر آن روزها را بدانند و با یاری گرفتن از خداوند متعال و توسل به اهل بیت (علیهم السلام) نورانیتی بر خود کسب کنند.

در هر جا هستید توسل کنید و مخلصانه به درگاه خداوند اهل بیت (علیهم السلام) را واسطه قرار دهید و در مسجد الحرام و مسجد النبی و بقیع بر یکدیگر دعا کنید.

 هيئت چيست؟ هيئتي كيست؟
تا حالا پا داده يك بار رو دلت پا بذاري
دلت و تو دامن مهدي يه بار جا بذاري
دو تا چشمات و پر از حلقه هاي بسته كني
اشك چشمات و برا مهدي يه گلدسته كني
چرا ما وقتي تو سختي داد و بي داد مي كنيم
اون موقع از آقامون مهدي فقط ياد مي كنيم
چرا ما جمكرون و يه باب حاجات مي بينيم
خونه ي گرفتن جواز لذات مي بينيم
يا مريضيم و مي خوايْم آقا ما رو شفا بده
يا جواز حرم مكه و كربلا بده
تا حالا شده يه بار مردونه جمكرون بريم
* * *
ولي با فكر سلامت امامْ زمون بريم
واسه هر امام معصومي شمايل مي كشند
اما روي مهدي رو يك گل و يك دل مي كشند
معني اش اينه كه ما زجري تو دنيا كشيديم
هر چي گشتيم توي دنيا آقامون رو نديديم
آقامون توي بهشت وقتي كه آفتابي مي شه
مثل دريا چشاي فرشته ها آبي مي شه
لبا از بوسه به پاش احساس آتَش مي كنند
مي گن حوريا هزار بار واسه اون غَش مي كنند
حوري با اون همه زيبايي پيشش كم مي آره
عمريه داره كه دوريش واسه ما غم مي آره
يوسف زهرا اگه پرده ز چشماش وا كنه
يه نفس مي تونه پير و جوون و شيدا كه
بيا مهدي كه داره عمر همه هدر مي ره
كودك شيعه ي تو راهش و بي پدر مي ره
قربون اون پدري كه واسه ما خون جگره
هيئت و هيئتي تو مجلس اون در به دره
* * *
هيئتي هم تو و هم من دو تا هئيت پيشه ايم
شب و روز واسه ي هيئت همه در انديشه ايم
هيئتي ارزش تو بيشتر از اينهاست كه داري
مبادا به عشق دنيا تو عزا پا بذاري
هيئتي ذكر و سرود، سبك و سياق موندني نيست
توي هيئت چيزي غير معرفت خوندني نيست
هيئتي كار بكن يه بار آقا رو ببيني
وقتي پاي روضه ي مقتلِ ارباب مي شيني
هيئتي اگه دلت خالي ز هر ريا بشه
توي يك هيئت خلوت درد تو دوا بشه
هيئتي اگه دلِ خسته ات و با صفا كني
مي توني به سادگي گريه برا عزا كني
شده صد بار آدما مكه و كربلا مي رند
اما خود نمي دونند دارند سوي كجا مي رند
بخواه تو دعا فقط معرفت و خدا بده
بعد معرفت بهت جواز كربلا بده
وقتي تو مجلس هيئت با وضو زار بزني
مي توني گلي به باغِ دلِ دلدار بزني
بعد هر مجلسي با خودت كمي حساب بكن
بيا و قلب خودت رو خالي از جواب بكن
بگو من كه عمريه به سينه و سر مي زنم
كجا هستم، در خونه ي كي ام در مي زنم
من مبادا كه از اين لحظه ديگه گناه كنم
يا به نامحرمي از راه خطا نگاه كنم
من يه اربابي دارم براي قلبم عزيزه
اگه من گناه كنم اشك غريبي مي ريزه
حافظ قرآن لبهاش ولي من چه حاصلم
تا حالا يه آيه حرفاي خدا نيست تو دلم
من كه مهدي آقامو امام عظما مي خونم
واسه چي نمازم و تو فكر دنيا مي خونم
اگه اين حرفا رو با دلت يه بار باز بكني
مي توني زندگيه هيئتي آغاز بكني
مي توني از سينه ات نعره ي غيرت بكشي
مي توني چند تا جوون رو سوي هيئت بكشي
مي توني تو هر دلي خواستي بري خونه كني
مثِ قلبت همه آدما رو ديونه كني
مي توني حاجت تو ز دست مهدي بگيري
توي روضه حسين جد غريبش بميري
ديگه آقات مي گه مرحبا بيا مال مني
هر كجا پا بذاري عاشقي دنبال مني
ديگه آقات نمي ره تو خيمه اش ناله كنه
چشماش و حريم لغزش هزار ژاله كنه
لحظه اي مي آد كه آقات تو رو مهمان مي كنه
شب مردنت آقا مي آد و جبران مي كنه

هيئتيان گرامي، علمداريان عزيز:

ما بايد اين مطلب را بياموزيم كه به توسل به اولياء الله و صالحان قناعت و اكتفا نكنيم. اصلاً توسل درسي است براي ما، چرا به آنها متوسل مي شويم؟ براي اينكه در پيشگاه خدا آبرومندند، چرا آبرومندند؟ براي اعمال صالحشان، پس ما بايد به طرف اعمال صالح پيش برويم. توسل به ما درس مي دهد كه تقرب به خدا از طريق اعمال صالح است و توسل به اولياء الله به خاطر اعمال صالحشان مي باشد، آنها در پيشگاه خدا مقرب شدند و ما از آنها مي خواهيم كه نزد خداوند براي ما شفاعت كنند، پس ما هم بايد بكوشيم آن مسيري را كه آنها طي كرده اند دنبال كنيم. توسل بايد تبديل به يك مكتب انسان ساز و تربيت كننده شود، مبادا در توسل متوقف شويم و آن اهداف عاليه توسل را فراموش كنيم و بايد شورمان همراه با شعور باشد، اين امر مهمي است كه همه ما بايد به آن توجه داشته باشيم.

                                                                                                              ان شاء الله

تمام هستی ام تحت لوای نورانیت مهدی

                                              کام  من  تشنه نوای  نورانیت مهدی     

ذکر  تو  قوت  قلب  هر  مومن  است

                                              تن وجانم  بیمه  ثنای  نورانیت مهدی

دل  و  جانم  روشن  از  صفای  توست

                                          ای مروه وصفافدای سرای نورانیت مهدی

تمام زمین و اهلش سلامت به سربرند

                                         به  یمن  قدوم  و  ولای  نورانیت  مهدی

 هر روزو شب دیدار با تو آرزوست

                                        دیده روشن شود از نمای نورانیت مهدی

حجاب  تو  بهر  منتظر "گناه اوست

                                          غفران   او   به  دعای  نورانیت  مهدی

                                      من دست ندارم تو مرا یاری کن

من وعده آب تو به اصغر دادم

                                      یک جرعه برای او نگهداری کن

ای مشک نگه کن تو به بالای سرم

                                      زهراست نشسته آبرو داری کن        

يكي از نزديكان امام خميني(ره) مي گويد: اگر ما بدون توجه قرآن را روي زمين مي گذاشتيم، امام آن را بر مي داشت و مي فرمود: قرآن نبايد روي زمين بماند.

امام امت رحمه الله عليه وقت تلاوت قرآن و ذكر مصيبت اهل بيت عليهم السلام روي زمين مي نشست.

روز 12 بهمن 1357 هنگامي كه امام از هواپيما پياده شد، به هيچ وجه حاضر نشد جلوتر از برادر بزرگش راه برود.

امام با همه محترمانه برخورد مي كردند، در دوران زندگيشان من تاكنون نديدم يك مرتبه يك كسي را بلند صدا كند، اسم كارگرشان را هم سبك صدا نمي زند و با احترام نام مي بردند.

.